Updated: 7 October, 2009

Reis Zuid-Afrika foto's

Op 6 juni 2007 ben ik gekroond tot Mis(s) Nederland en benoemd tot Ambassadeur Onbeperkt Nederland.
Een van de prijzen die ik daarbij gewonnen heb, is een tweeweekse volledig verzorgde en aangepaste reis voor twee personen naar Zuid-Afrika.
Een vakantiereis die ik graag wilde combineren met een bezoek aan een revalidatiecentrum voor kinderen met een lichamelijke handicap.

Op de avond van de Mis(s)verkiezing zijn de eerste contacten gelegd met het Liliane Fonds (Het Liliane Fonds helpt kinderen met een handicap in ontwikkelingslanden) en wel met Jaap Jongbloed, die ambassadeur is van het Fonds. Het plan is daarna met veel enthousiasme door alle betrokkenen verder uitgewerkt:

Het Liliane Fonds heeft de bezoeken in Kaapstad en Kimberly voorbereid. Naast de ontvangst door lokale vertegenwoordigers ging ook Jaap Jongbloed als ervaren ambassadeur mee op de reis.

De cameraploeg van EenVandaag, Marc Schrikkema en Michael Ballak, heeft de voorbereidingen en het bezoek gefilmd.

Het reisbureau "Buitengewoon Reizen" dat de reis heeft aangeboden, heeft de reisplannen bijgesteld. Er was immers in de gewonnen reis geen bezoek aan Kimberley gepland.

In oktober was het zover! Op reis!
De eerste week bezochten we (Jaap Jongbloed, mijn man Daan en ik) projecten in Kaapstad en Kimberley. Het bezoek in Kimberley is vastgelegd ?in documentaires voor Eenvandaag en Shownieuws door de cameraploeg, en ook beschreven door een journaliste van het Leidsch Dagblad, Marijn Kramp.
De tweede week is onze vakantieweek geworden: op safari in het Krugerpark, samen met? Daan.

 

De ochtend dat we vertrokken vanaf Schiphol zijn we uitgezwaaid door Gerda van 't Land (van "Buitengewoonreizen"), Ada van Gils(mijn persoonlijk assistente) en mijn ouders. Van Gerda en Ada wisten we dat ze er zouden zijn, dat mijn ouders er ook waren was een grote verrassing! We zijn met een directe vlucht naar Kaapstad gevlogen (11 uur vliegen).
's Avonds werden we door Alfie van Epic Enabled afgehaald en naar een guesthouse aan de voet van de Tafelberg gebracht. Alfie verzorgt aangepaste trips in en om Kaapstad en in het Krugerpark. Na een heerlijke nacht en een uitgebreid ontbijt heeft Alfie ons meegenomen naar Cape Point en naar Kaap de Goede Hoop. Het schiereiland bij Kaapstad geeft gelijk een goede indruk van Zuid-Afrika. Zuid-Afrika is een land van grote tegenstellingen. Heel rijke mensen wonen pal naast de sloppenwijken en ook de natuur verschilt per kilometer. Het weer verandert ook elk uur. Ze zeggen wel dat Kaapstad 4 seizoenen op 1 dag heeft en dat is dus (weet ik nu) niet overdreven.

De tweede dag hebben we samen met Jaap een project van het Liliane Fonds in Kaapstad bezocht, the Cape Mental Health. We zijn hier ontvangen door de mediator van het Liliane Fonds en kinderen met verstandelijke en lichamelijke beperkingen. De kinderen waren er samen met hun moeder en begeleiders en zij hebben ons verteld over hun leven en de hulp die zij krijgen van het Liliane Fonds. Het was een bijzonder bezoek en ik kreeg een groot applaus toen ik vertelde over de mis(s)verkiezing die ik gewonnen had. Hoewel de situatie van deze kinderen natuurlijk niet te vergelijken is met mijn situatie, kon ik toch veel herkennen in hun verhalen. Bijvoorbeeld wat voor vrijheid een rolstoel geeft en hoe trots je kan zijn op het feit dat je naar school kan. Een meisje was vooral onder de indruk van Daan en het feit dat je ondanks een handicap zo'n leuke man kan vinden. Dat vond ze ook wel een goed idee. Het was dus grotendeels een vrolijk en positief bezoek. Maar we hebben natuurlijk ook gehoord hoeveel hulp ze nodig hebben. Zo is een van de kinderen uit haar rolstoel gegroeid. Ze is spastisch en kan niet zomaar in elke rolstoel. Zij en haar moeder hebben nog geen nieuwe rolstoel gevonden en nu moet haar moeder haar tillen. Maar ze is al zo groot en zwaar dat dat bijna niet lukt. En dat betekent dat ze grotendeels binnen zit. Het was ook bijzonder om te ervaren dat het feit dat wij op bezoek kwamen hen steun gaf. Het is belangrijk voor hen om te merken dat er mensen zijn die aan hen denken en dat wij helemaal uit Nederland komen om hen op te zoeken. Ik had vooral ook veel bewondering voor de manier waarop Jaap met de kinderen en hun ouders om ging. Vanaf het moment dat we binnenkwamen en hij zichzelf en mij voorstelde, was er zo'n ontspannen en vrolijke sfeer! Terwijl ik nog wat onwennig was, had hij al hele gesprekken met iedereen. Al met al was het een enerverend bezoek.

De derde dag hebben we echt de toerist uitgehangen. We zijn naar de waterkant gegaan en 's avonds hebben we heerlijk gegeten in Long Street (de uitgaansstraat van Kaapstad).
De vierde en laatste dag in Kaapstad hebben we opnames gemaakt voor Eenvandaag en Shownieuws. We zijn met de kabelbaan de Tafelberg opgegaan en zoals te zien in Eenvandaag vond ik dat een groot succes (maar niet heus). Maar eerlijk is eerlijk, eenmaal boven heb je een prachtig uitzicht over Kaapstad en Robbeneiland. Die avond zijn we verder gevlogen naar Kimberley. Ondertussen was ik? moe van het drukke programma en heel nieuwsgierig naar het Helen Bishop Home. De volgende dag zou het zover zijn....

 

Het verschil tussen Kaapstad en Kimberley is groot. Kimberley is de grootste stad van de armste provincie van Zuid-Afrika. Kaapstad is zeer toeristisch, Kimberley niet. Het Helen Bishop Home is een revalidatiecentrum voor kinderen met een handicap en vangt kinderen op die anders worden "verstopt" vanwege hun handicap, of die dakloos of wees zijn. Ze komen uit de armste buurten waar grote werkloosheid is. Veel kinderen die worden opgevangen in het Helen Bishop Home zijn lichamelijk of geestelijk verwaarloosd en/of besmet met HIV/Aids. Het Helen Bishop Home wordt geleid door de directeur Barbara van Eetveld, met hulp van Chrissie. En Leone is er ook vaak te vinden. Deze drie vrouwen ontmoeten we op het vliegveld van Kimberley. Vrijwel gelijk voel je je thuis en veilig bij deze vrouwen. De volgende dag in het Helen Bishop Home zie ik dat zij de kinderen datzelfde gevoel geven. Het Home is voor veel kinderen een thuis. We hadden een hele planning voor deze dag. We zouden koffie drinken bij het Home, scholen voor kinderen met een handicap in de buurt bezoeken, weer terug naar het Home om te lunchen en 's middags het personeel van het Home ontmoeten. We begonnen, zoals gepland met de koffie, maar het was zo indrukwekkend dat we niet verder naar de scholen zijn gegaan. Uiteindelijk zijn we de hele dag bij het Helen Bishop Home gebleven. Het is ongelooflijk hoe vrolijk de kinderen zijn. Tegelijkertijd vind ik het stom dat ik dat denk, omdat ik toch zou moeten weten dat een handicap en vrolijkheid elkaar totaal niet in de weg staan. En dat bezoek hartstikke leuk is! Maar toch is het hier anders dan in het Cape Mental Health. De kinderen in Kaapstad waren samen met hun moeder en de eigen begeleider. Hier in het Helen Bishop Home zijn geen ouders. De kinderen zijn meestal wees of hebben geen of zeer weinig contact met hun ouders. Ook hebben ze niet allemaal een eigen begeleider. Barbara en Chrissie hebben aardig wat personeel maar nog veel meer kinderen. En juist het schaarse contact met hun ouders en familie is iets wat me erg raakt. Op dit gebied ben ik heel erg verwend. Ik vind het hele ziek zijn niet zo'n groot probleem, juist omdat ik Daan, mijn familie en hele goede vrienden heb. Deze kinderen missen dat, al zijn Barbara, Chrissie en Leone eigenlijk de ouders in deze omstandigheden..

De volgende dag zijn we naar een township gegaan. Hier komen de meeste kinderen in het Home vandaan. We hebben de zus bezocht van Rebecca, een meisje van twaalf jaar uit het Helen Bishop Home. Rebecca wordt geholpen door het Liliane Fonds. De zus woont aan de rand van de township samen met haar vriend en kinderen. Haar oudste dochtertje is bijna even oud als Rebecca en ze zijn vriendinnetjes. De zus werkt als haarwasser. Wat vooral opvalt is dat er heel veel kinderen in de township zijn. Het blijkt te komen doordat het zwaar geregend heeft en de kinderen hoeven van hun ouders dan niet naar school. Iedereen is nieuwsgierig wat wij nou komen doen met zo'n hele groep en cameraploeg. Het valt me op dat niemand het erg vindt dat we filmen. Dat wil zeggen, totdat er een paar foute dronken mannen in beeld gaan staan en geld willen zien. We besluiten maar te stoppen met filmen. 's Middags bezoeken we nog de school voor kinderen met een handicap uit de township. De school ziet er goed uit maar de uniformen hebben allemaal gaten. Al met al weer een enerverende dag.

's Avonds gaat iedereen weer richting Nederland, behalve Daan en ik.
Wij blijven nog een dagje in Kimberley en zullen morgen vertrekken naar Jo'burg voor de Safari. De dag dat Daan en ik nog in Kimberley zijn, gaan we nog een keertje naar het Helen Bishop Home. De eerste dag hebben we nog niet alle kinderen gezien en omdat we gemerkt hebben dat bezoek toch wel heel speciaal is, willen we wel alle kinderen gedag zeggen.

 

Vanuit Kimberley vliegen we naar Johannesburg, daar worden we weer opgehaald door Alfie en vertrekken we richting het zuidelijke gedeelte van het Krugerpark. 's Avonds komen we in het Krugerpark aan in het eerste kamp. We logeren in een superluxe aangepast huisje met airco! Gelukkig maar want het is in dit gedeelte van Afrika erg heet.? Het huisje staat naast het hek naar het park en nadat Alfie voor ons het eten heeft gemaakt, loopt er een hyena langs het hek! De volgende dag gaan we verder het park in en al snel zien we de eerste impala's. Alfie heeft een boekje voor ons gekocht waar al de dieren in staan die in het park leven (met plaatjes) dus Daan en ik hebben trots de impala aangekruist. Na een uurtje, waarin we ook de buffel, de giraffe en de neushoorn (stond naast de weg!) hebben kunnen aankruisen, blijk je te struikelen over de impala's in het park en keken Daan en ik dus, als echte safarigangers, niet meer op van een impala. Het wildlife-spotten vind ik nog best lastig. Daan en Alfie zien van alles, maar voor mij duurt het toch wel tien minuten voor ik een giraffe naast de weg zie staan. Ook zie ik olifanten die gewoon buffels blijken te zijn en leeuwen die eigenlijk gewoon hyena's zijn. Dit is iets waar ik niet zogoed in ben. Maar de natuur is ook prachtig en ook een manier om de dieren te zien is gewoon stil gaan staan waar andere auto's staan en vragen waar ze naar kijken. Staan er veel auto's, dan moet er wel een luipaard of leeuw liggen! We zijn vier dagen in het Krugerpark geweest en hebben de Big Five gezien dus, safari geslaagd! Ook zijn er in de kampen telkens aangepaste huisjes. Gelukkig!!

Maar na deze vier dagen was de Safari nog niet klaar. Het hoogtepunt zou nog komen....!
De laatste dagen zijn we in een prive-reservaat geweest naast het Krugerpark en daar hebben we gesafaried in een open(!) jeep en zoals Alfie zei, to walk with the cheetah..Touch the Cheetah. Ondanks dat Alfie er heel zeker van was dat dit het hoogtepunt was van de Safari, was ik daar nou niet heel erg van overtuigd. Moest ik een Cheetah aanraken?! Maar het bleek inderdaad een heel bijzondere ervaring te zijn. We gingen met de open jeep het reservaat in tot we Savanna de Cheetah tegenkwamen en toen stapten we uit om een stukje met haar te wandelen. Ik ben zelfs met haar op de foto geweest! Eerlijkheid gebiedt wel te zeggen, dat de andere mensen heel moedig waren, maar dat ik naast de ranger (met zijn geweer) bleef.

Na deze ontmoeting zijn we weer naar Johannesburg vertrokken en vanaf daar weer naar Amsterdam en toen begon het gewone leven weer.

Dankzij de geweldige prijs van het fantastische reisbureau "Buitengewoon Reizen" hebben wij een perfecte reis gehad. Sterk aan te bevelen voor alle mensen met een handicap.
Gerda (the big boss van Buitengewoon Reizen), Hartelijk bedankt (ook namens Daan)!!

Mis(s) Reni