Updated: 7 October, 2009

Interview: Zonnebloem | Nummer 3 | September 2007 | Bladzijden 8-10
foto's bij het interview

Mis(s) 2007 Reni de Boer: "Ik wilde vooral ambassadeur worden"

Eigenlijk wilde ze in 2006 al meedoen, maar toen was haar beperking nog niet zichtbaar en dat is een voorwaarde voor de Mis(s)verkiezing. Dit jaar kan Reni de Boer (27) niet meer buiten haar rolstoel en dacht ze: 'nu ik in die stoel zit, geef ik me op'. Ze won twee titels in een klap: Mis(s) 2007 en ambassadeur van Onbeperkt Nederland. Een prachtige Mis(s) is ze zonder twijfel, maar Reni wilde vooral heel graag die andere titel.

"Ik zit, jullie staan hoor!" Dat is Reni de Boer ten voeten uit. Ze blijft het maar zeggen tegen mensen die haar voor willen laten bij de kassa. "Ik wil niet anders behandeld worden omdat ik in een rol-stoel zit. Ik snap niet waarom alle auto's voor mij stop-pen en maar een paar voor een moeder met kinder-wagen. Dat zijn toch allebei mensen met wagentjes?"

Goede Tijden Slechte Tijden
Dit jaar kan Reni voor het eerst niet meer zonder rolstoel naar buiten, een heftige verandering voor de jonge Leidse studente kunstgeschiedenis. Dat ze MS heeft weet Reni al vier jaar, maar door die rolstoel ziet opeens iedereen 'iets' aan haar. "In de winkel werpen mensen zich tegen de muur om de weg voor mij vrij te maken. Met de beste bedoelingen, dat weet ik, maar ik vind dat echt een probleem." Dat mensen zo reageren op een rolstoel komt simpelweg doordat mensen met een beperking (te) weinig te zien zijn op straat en daar ligt Reni's missie. "Hoeveel gehandicapten hebben een gewone baan? En hoeveel spelen er in Goede Tijden Slechte Tijden? Niet een! Terwijl zo'n soap toch gaat over het alledaagse leven. Blijkbaar zijn wij niet alle-daags; geen gewoon onderdeel van het straatbeeld. Wat ik wil bereiken is dat het de normaalste zaak van de wereld wordt dat een gehandicapte in een soap speelt en dat iedereen het vanzelfsprekend vindt dat ook wij gebruik kunnen maken van het openbaar vervoer, net als ieder ander. Daar ga ik voor vechten en daarom ben ik zo blij dat ik ambassadeur van Onbeperkt Nederland ben. Daardoor heb ik de kans om echt iets te doen."

Gelijke Rechten Verdrag
Om de massa te bereiken wil Reni haar boodschap vertellen op tv en in papieren media. "Mensen met een beperking hoef ik het niet uit te leggen. Het gaat om de rest en die bereik je het best via de media. Elke keer als ik op tv kom, is 'de gehandicapte' in beeld." Ambities om BN'er te worden heeft ze niet. Haar ambities liggen vooral op het politieke vlak. Daarom verheugt ze zich ook enorm op haar werkbezoek bij premier Balkenende. Inmiddels geen onbekende meer voor haar, want hij kroonde Reni op 6 juni tot Mis(s) 2007. "Het zegt genoeg dat de premier bij de missverkiezing aanwezig wil zijn en de hele dag gebleven is. Ik heb goede hoop dat ik tijdens dat werkbezoek kan bereiken wat ik wil: dat het Gelijke Rechten Verdrag van de Verenigde Naties door Nederland geratificeerd wordt. Nu hebben gehandicapten misschien in theorie gelijke rechten, maar dat betekent nog niet dat we overal gebruik van kunnen maken. Zodra dat verdrag erdoor is, staan we sterker. Dan kun je iets afdwingen."

Nooit ziek
Omdat het ambassadeurschap zo'n zestien uur in de week in beslag neemt en Reni haar rust hard nodig heeft, ligt haar studie kunstgeschiedenis dit jaar stil. Een gesprek met Reni is genoeg om te weten dat dit veel zegt over haar toewijding aan het ambassadeur-schap, want niets heeft haar van het studeren weten te houden. "Toen ik de allereerste keer klachten kreeg was ik zeventien. Het voelde als een hevige griep en ik weet nog dat ik dacht: dit duurt misschien wel twee weken. Dat vond ik toen heel lang, ik was nooit ziek." Reni meldde zich ziek, maar beter werd ze niet. "Ach-teraf zeg ik: het voelde vanaf de eerste dag niet goed." Het duurde niet lang of Reni's klachten werden van kwaad tot erger; misselijkheid, buikpijn, extreme ver-moeidheid en gewichtverlies volgden elkaar op. Bloedon-derzoek leverde niets op, maar een internist ontdekte wel dat Reni een lichte vorm van pfeiffer had gehad. Op-gelucht dat het 'slechts' Pfeiffer was geweest en dat ze uberhaupt iets wisten, gingen Reni en haar familie naar huis. Toen er na een halfjaar geen enkele verbetering op-trad, stapte Reni opnieuw naar het ziekenhuis. "De art-sen kwamen op dat moment niet verder dan de diagnose ME, omdat patienten die daaraan lijden heel moe zijn en er daarbuiten nog weinig bekend was over die ziekte."

Terugvallen
Toen Reni las dat ME na vijfjaar over kan gaan, stortte ze zich vol goede moed op het vwo-examen. Na haar slagen vertrok ze naar Delft, waar ze aan Technische Bedrijfskunde begon. "Als ik toch beter wordt, dacht ik, dan kies ik geen studie onder mijn niveau", zegt Reni lachend. Niet lang daarna kreeg ze voor het eerst neu-rologische klachten; van tintelende vingers tot een ge-brek aan gevoel in haar benen. Een MRI-scan wees uit dat Reni Multiple Sclerose had, beter bekend als MS. En wel de variant relapsing-remitting of intermitteren-de MS, waarbij je aanvallen krijgt met een interval. "In het begin vond ik het niet makkelijk. Ik dacht: over twee, drie jaar ben ik er niet meer. Gelukkig bleken er medicijnen te bestaan die de ontwikkeling van MS rem-men en de heftigheid van de terugvallen verminderen. Het eerste jaar heb ik zelfs helemaal geen last van te-rugvallen gehad." Omdat bij MS steeds wisselende ont-stekingen in de hersenen ontstaan, zien terugvallen er steeds anders uit. "De ene keer heb ik geen gevoel in mijn vingers, de andere keer moet ik heel vaak plassen en soms kan ik opeens een handeling niet meer. Eerst was dat fietsen en nu dus lopen. Een jaar geleden liep ik nog makkelijk tien meter, maar nu niet meer."

Hema
Het meest worstelt Reni met de vermoeidheid. "Na een uur studeren, moet ik slapen. Colleges worden
voor mij opgenomen en de opnames luister ik met tus-senpozen af. Dit is iets om rekening mee te houden bij een toekomstige baan, daarom ben ik overgestapt naar Kunstgeschiedenis. "Met Technische Bedrijfskun-de ga je bouwprojecten leiden, dat is niet handig in een rolstoel. Terwijl je met Kunstgeschiedenis leert schrijven, iets wat je wel zittend kunt doen, als schrij-ver of journalist."

 

Dit jaar is Reni Mis(s), ambassadeur en ook nog mo-del, want bij de Mis(s)titel hoort ook een contract met Elite Models. "Ha ha, ik heb geen idee wat daarvan komt, de shoot moet nog gebeuren. In wat voor spotje ik wil? Iets verantwoords. De Hema lijkt me wel wat." Dat een Mis(s) net als een 'gewone' Miss op uiterlijke schoonheid wordt beoordeeld, vindt Reni juist goed. "De combinatie handicap en schoonheid zegt dat men-sen met een lichamelijke beperking mooi kunnen zijn, net als ieder ander. Het is vreemd dat iemand met een lichamelijke beperking niet mee kan doen aan een 'ge-wone' missverkiezing." Het is duidelijk: er valt nog een hoop te doen voor deze ambassadeur. Laten we hopen dat het over een jaar heel gewoon is om gehandicap-ten tegen te komen. In het zakenleven, op straat, maar ook in GTST. En als iemand zich dan toch tegen de muur werpt om plaats te maken voor Reni; laat het dan zijn vanwege de verpletterende uitstraling van de-ze Mis(s) 2007.